Sandra's weblog 2015

Sandra's weblog 2015

LibreFeest!

DiabetesPosted by sandra 26 Jun, 2015 21:09

Na een paar maanden gewacht te hebben kreeg ik vorige week de verlossende mail van Abbott dat ik binnen een week een vervolgmail zou krijgen met een persoonlijke link om de Libre te kunnen bestellen.

In die week spookte er van alles door mijn hoofd, ik zag weer al die foto's in mijn hoofd voorbij komen met aangetaste plekken op de huid van mensen die een huidreactie hadden gekregen van de plaklaag van de sensor, ik was eigenlijk gewoon ook veel te bang om zelf de sensor in mijn huid te schieten en dan natuurlijk het geldbedrag wat er betaald moest worden. Ik ga liever een dagje uit met mijn gezin natuurlijk!

Toen ik eenmaal de tweede e-mail had ontvangen was mijn bestelling al gauw gedaan.... wat wilde ik dit zo graag! Vanaf 2009 ben ik al bezig een sensor te krijgen en nu kan het gewoon!!

Vanmorgen had ik 'm 'opeens' op het aanrecht staan, het pakketje met daarin het startpakket, 1 reader en 2 sensoren. Ik heb 'm een tijdje dicht gelaten, daarna opengemaakt en alle doosjes dichtgelaten want ja.... nu het zover is is het natuurlijk wel erg spannend allemaal!

Weer sloeg de twijfel toe, kan ik dit wel alleen? (gezien mijn eerste volledig mislukte zelfstandige inschietervaring zal het deze keer ook wel fout gaan), zal ik wachten tot mijn afspraak bij mijn diabetesverpleegkundige in augustus? Zal ik wachten tot Elco thuis is en het samen doen? Wat als het heel erg veel zeer gaat doen? Wat als ik het niet goed doe?

Maar ik wilde het zo graag, ik heb me maandenlang voorbereid, ingelezen, foto's en filmpjes gekeken en heb meegepraat op een community voor de Libregebruikers....

Toen werd het me duidelijk, ik sta honderd-en-een smoezen te verzinnen om een angst niet onder ogen te hoeven komen. Kip ik heb je!

Uiteindelijk duurde mijn getreuzel voor de spiegel zoooo lang bij het zeker-willen-weten-van-de-goede-plek-op-mijn-arm (30 minuten) dat mijn adrenalinepeil tot ik weet niet hoe hoog was gestegen en ik daardoor vanzelf de knop indrukte om de canule van de sensor in mijn arm te schieten.

Pijnloos.....

Dus dat was het, muts die ik ben, nu zit ie er gewoon in en ben retebenieuwd hoe de aankomende 2 weken gaan verlopen!