Sandra's web-log 2011

Sandra's web-log 2011

Over mij:

In 2006 heb ik op mijn eigen verjaardag mijn eerste spiegelreflexcamera gekocht en sindsdien is fotografie een steeds grotere rol gaan spelen in mijn leven. Mijn 2e hobby is het verzamelen van (unieke) Trollbeads en ze zijn dan ook een gewillig onderwerp die ik vanachter mijn camera het liefst in close-up fotografeer. In 1987 heb ik op mijn 10e de diagnose Diabetes type1 gekregen waarvoor ik inmiddels al 5 jaar een insulinepomp gebruik. Dit jaar mag ik een nieuwe uitzoeken en op 2 mei 2011 ben ik gestart met de Omnipod, de eerste draadloze insulinepomp. Daarnaast hou ik me dagelijks bezig met het lezen van boeken, het bewerken van foto's en zo nu en dan kan ik mezelf ook ontspannen door een schilderij te maken. Naast al deze bezigheden ben ik hard aan het werk om geestelijk in balans te komen met als gevolg dat ik lichamelijk weer gezonder kan worden. Een paar jaar geleden ben ik op de arbeidsmarkt uitgevallen met diverse gezondheidsklachten en nu kom ik er langzaam achter dat werken binnen een reguliere baan mij ziek maakt. Op 11 juli 2011 ben ik erachter gekomen dat ik zwanger ben van m'n eerste kindje. Met diabetes is het extra hard weken om de gezondheid van ons allebei op peil te kunnen houden maar samen met de Omnipod vorm ik een goed team en hoop ik begin 2012 een gezonde baby op de wereld te kunnen zetten. Kortom, een weblog waarin ik net als vorig jaar regelmatig m'n dagelijkse doen en laten in de vorm van berichtjes en foto's achter wil laten.

Heel veel ziekenhuis

ZwangerschapGeplaatst door sandra za, november 12, 2011 20:34:54

Vorige week stond volledig in het teken van het ziekenhuis en een 4-tal afspraken die we daar af moesten werken.

In de loop van zondag op maandagnacht voelde ik helaas weer de inmiddels beruchte bovenbuikpijn opkomen. Een paracetamol en een warme douche hielpen helaas niet waardoor ik tegen 4.00 uur met een teiltje onder m’n kin Elco op heb gebeld om naar het ziekenhuis te gaan. Met elke nieuwe opname worden we gelukkig steeds iets sneller geholpen en lag ik tegen 7.00 uur op de afdeling met een morfineprikje en een zetpil tegen de misselijkheid langzaam weg te dromen.

Dinsdagochtend mocht ik weer pijnvrij naar huis, helaas weer zonder een duidelijke reden van deze pijnaanval. M’n bloed zag er netjes uit, een nieuwe bovenbuikecho liet niets zien en ook in m’n urine konden ze niets vinden, rarara….. wat zou het toch zijn?

Donderdagochtend hadden we 3 afspraken, als eerste eentje bij m’n diëtiste wat me erg goed uitkwam omdat ik wilde weten wat ik beter niet kan eten om eventuele galsteentjes te voorkomen (mochten mijn pijnen voortkomen uit galkolieken wat ik zelf vermoed). Koffie, chocolade en eieren zijn aanstichters dus dat wil ik meteen de aankomende tijd niet meer eten en drinken. Het mag wel hoor, in beperkte mate, maar ik wil deze 3 producten bij een eventuele nieuwe aanval graag helemaal uitsluiten.

Na deze afspraak hadden we een groeiecho van ons ukkie en wat gaat het goed!! De gemiddelde meting van het hoofdje, de middel en het bot van een bovenbeentje kwam uit op zo’n 26 weken en dat is helemaal op schema, wat zijn we trots!

Hierop volgend mochten we op het combinatiespreekuur komen waar m’n bloeddruk werd opgemeten (115/75) wat supernetjes is en heb ik m’n bevallingwens(en) uitgesproken. Gelukkig werd hierop serieus en met veel begrip gereageerd en hebben wij, en vooral ik, heel wat zorgen minder. Voor de volgende afspraak moet ik nog wel het 1 en ander op papier zetten wat besproken gaat worden in een team, maar zoals het er nu uitziet kan er aan mijn wens voldaan worden, gelukkig!! M’n Hba1c was om door een ringetje te halen, met 6,3% ben ik superdik tevreden!

Vrijdagmiddag stond er tenslotte nog een afspraak gepland bij de MDL arts en ook die verliep heel erg goed. Ik moet elke dag minstens 1 zakje Movicol blijven gebruiken en de keuze om òf op korte termijn òf na m’n bevalling een MRI te laten maken van m’n boven buik was snel gemaakt. Ná m’n bevalling natuurlijk omdat we ons ukkie in de groei zo min mogelijk willen verstoren en willen blootstellen aan zaken die eigenlijk helemaal niet goed zijn. Ongeveer midden Maart zal de MRI plaatsvinden en ergens hoop ik dat er iets gevonden gaat worden wat al die pijnaanvallen zal verklaren.

Als laatste heb ik hier nog het plaatje van de groeiecho. Ons ukkie was het niet zo eens dat ik op m’n rug was gaan liggen en was tijdens de echo een nieuw lekker plekje aan het zoeken. Het hoofdje lag naar beneden met een handje onder de kin, het ruggetje tegen mijn buik aan en de beentjes gespreid. Ukkie past niet meer helemaal op de echo dus zie je op de foto maar een klein stukje baby.