Sandra's web-log 2011

Sandra's web-log 2011

Over mij:

In 2006 heb ik op mijn eigen verjaardag mijn eerste spiegelreflexcamera gekocht en sindsdien is fotografie een steeds grotere rol gaan spelen in mijn leven. Mijn 2e hobby is het verzamelen van (unieke) Trollbeads en ze zijn dan ook een gewillig onderwerp die ik vanachter mijn camera het liefst in close-up fotografeer. In 1987 heb ik op mijn 10e de diagnose Diabetes type1 gekregen waarvoor ik inmiddels al 5 jaar een insulinepomp gebruik. Dit jaar mag ik een nieuwe uitzoeken en op 2 mei 2011 ben ik gestart met de Omnipod, de eerste draadloze insulinepomp. Daarnaast hou ik me dagelijks bezig met het lezen van boeken, het bewerken van foto's en zo nu en dan kan ik mezelf ook ontspannen door een schilderij te maken. Naast al deze bezigheden ben ik hard aan het werk om geestelijk in balans te komen met als gevolg dat ik lichamelijk weer gezonder kan worden. Een paar jaar geleden ben ik op de arbeidsmarkt uitgevallen met diverse gezondheidsklachten en nu kom ik er langzaam achter dat werken binnen een reguliere baan mij ziek maakt. Op 11 juli 2011 ben ik erachter gekomen dat ik zwanger ben van m'n eerste kindje. Met diabetes is het extra hard weken om de gezondheid van ons allebei op peil te kunnen houden maar samen met de Omnipod vorm ik een goed team en hoop ik begin 2012 een gezonde baby op de wereld te kunnen zetten. Kortom, een weblog waarin ik net als vorig jaar regelmatig m'n dagelijkse doen en laten in de vorm van berichtjes en foto's achter wil laten.

Haastige spoed is...

OmnipodGeplaatst door sandra do, juni 09, 2011 15:49:55

In het appartementencomplex waar ik nu nog woon kun je alleen naar binnen met een sleutel, daarmee ontgrendel je als je van buiten naar binnen wil in de hal bij de brievenbussen een grote schuifdeur. Wanneer je van binnen naar buiten gaat moet je een knop indrukken (zoals in het ziekenhuis) en dan gaat de deur voor je open.

Mijn brievenbus hangt direct om de hoek van die schuifdeur en met een beetje snelheid kan ik nadat ik de deur heb ontgrendeld m’n brievenbus openmaken, post eruit halen en de brievenbus weer dichtdoen vóórdat de schuifdeur weer dicht gaat. Heel handig is het dat ik altijd even m’n been uit kan strekken voor het leesoogje als ik niet snel genoeg ben waardoor de deur weer open gaat.

Een ander verhaal wordt het als ik de lift uitstap richting m’n brievenbus en die deur net aan het sluiten is. In plaats van dat ik een keer op de knop druk, heb ik een ‘tik’ dat ik er dan nog even tussendoor wil glippen zodat de deur weer opengaat en ik bij m’n post kan. Tot nu toe is dat altijd goed gegaan, behalve vanmorgen…

Er stonden een paar mensen te kletsen en iemand anders stond te wachten op de lift, dus wilde ik snel nog even tussen de al sluitende deur door, snel m'n post pakken zodat ik meteen mee naar boven kon. M’n Pod was net die paar centimeter te veel op m’n arm waardoor hij een flinke smakkerd maakte tegen het kozijn. Het deed wel zeer, maar omdat ik een vrij strak vestje aan had merkte ik er niet zoveel van, ik voelde ‘m nog op zijn plek zitten dus dat was goed.

Eenmaal terug thuis wilde ik toch voor de zekerheid even controleren of alles nog goed zat en toen trof ik dit aan, zelfs de canule was m'n arm uitgestoten:

Ik moest er erg hard om lachen, om mijn eigen stommiteit dan, de Pod moest ik eigenlijk morgenochtend verwisselen dus dat is nu iets eerder geworden. Een nieuwe zit nu veilig op mijn onderrug, de kans op stoten is daar heel veel kleiner!

Geef nooit op!

OmnipodGeplaatst door sandra di, juni 07, 2011 10:23:24

Ik hoor regelmatig van mensen dat ze me soms best wel eigenwijs of koppig vinden, niet dat mensen dat negatief bedoelen, en zo vat ik het ook niet op, maar ik zie het meer als standvastig zijn. Als ik eenmaal iets in m'n hoofd heb wat ik ècht graag wil, dan ga ik ervoor, zelfs als het niet meteen in 1, 2 of 3x wil lukken. Ik vind het eigenlijk wel een positieve eigenschap van mezelf! :-)

Ik weet nog dat ik een week of 2 geleden een weekend lang Podstoringen had toen ik 'm op m'n arm had zitten en er uiteindelijk zo ellendig van werd dat ik de Pod op andere plaatsen op m'n lichaam ben gaan dragen. M'n armen had ik even helemaal afgezworen, maar op de achtergrond borrelde het wel door dat óók ik de Pod zonder problemen op m'n arm zou kunnen dragen... Dus afgelopen zondag heb ik m'n linkerarm beschikbaar gesteld en heeft de Pod zonder problemen 3 dagen lang daar gezeten. Vanmorgen heb ik 'm meteen op m'n rechterarm geplaatst (al zit ie niet helemaal lekker voor mijn gevoel) ik ben blij het toch weer geprobeerd te hebben.

Een nieuwe tip van mij is dus: Geef nooit op!

Close-up

OmnipodGeplaatst door sandra vr, juni 03, 2011 06:27:28

Je zou het bijna gaan denken…. Daar heb je haar ook weer met zo’n “er-gaat-weer-wat-mis-met-de-Omnipod” foto… Om heel eerlijk te zijn was dit niet mijn bedoeling! Okey, ik geef je wel gelijk, het ziet er inderdaad niet zo heel lekker fris uit, maar het is zoals het is en ik kan er nu eenmaal niets aan veranderen..

Eergisteren had ik ineens een mooi plaatje in mijn hoofd waarmee ik mee wil doen aan de fotowedstrijd, maar door condensdruppeltjes in het kijkvenster kon ik weinig meer dan wachten tot het weggetrokken was. Gisteren bleef ik gelukkig condensvrij, maar tot mijn schrik is er toch weer een bloedvaatje geraakt. Dat weerhield me er niet van wat dingetjes uit te proberen en het eerste resultaat valt me niet helemaal tegen. Ik zal wel met m’n macrolens aan de slag moeten gaan voor het resultaat dat ik voor ogen heb en hoop dat dat haalbaar is. Ik ga liever ondoordacht plaatjes schieten, als dat ik ‘moet’ voldoen aan dat (perfecte) plaatje wat in mijn hoofd zit.

Ja, het doet inderdaad een beetje zeer op m’n buik, zodra ik iets op de Pod druk voel ik het pijnlijk prikken onder m’n huid, maar m’n bloedwaardes zijn tot nu toe nog goed en zolang dat zo blijft, er geen alarmen afgaan (even afkloppen) en er geen grote hoeveelheden bloed door de pleister heen gaat stromen laat ik ‘m zitten. Hij moet pas morgen verwisseld worden dus hoop ik dat ie het vol blijft houden!

Tip 2

OmnipodGeplaatst door sandra wo, juni 01, 2011 13:52:59

Deze tip is een trucje dat ik heb geleerd bij het gebruik van mijn vorige pomp. De spuit die ik gebruikte om insuline uit het insulineflesje te halen was na het afschroeven van de naald en de zuiger meteen het reservoir. Om geen storingen met m’n insulinepomp te krijgen werd aangeraden voordat je insuline uit het flesje haalde een paar keer de zuiger op en neer door de spuit heen te trekken. Er zit namelijk een flinterdun siliconenlaagje in de spuit wat het bewegen van de zuiger wat versoepelt.

Of de spuiten die bij de Pod zijn bijgeleverd ook voorzien zijn van zo’n siliconenlaagje weet ik niet, maar standaard haal ik altijd een paar keer de zuiger op en neer voordat ik de spuit ga gebruiken.

Tijdens mijn instructiemiddag vond de instructeur het in ieder geval een erg goed idee om dit te doen. Zo is het minder stroef om insuline uit het flesje te halen en vooral ook om die paar kleine lastige laatste luchtbelletjes met wat beleid er makkelijker uit te krijgen, zonder dat de insuline meteen om je oren vliegt ;-)

Podplaatsing op m'n buik

OmnipodGeplaatst door sandra zo, mei 29, 2011 16:12:56

De 72 uur heb ik vandaag weer vol kunnen maken, dus vanmorgen was het tijd voor een nieuwe Podwissel. Vorige week riep ik nog heel hard dat ik de volgende Pod opnieuw op een andere plaats uit wilde gaan uitproberen, maar al snel raakte ik steeds verder van dat idee verwijderd door allerlei smoesje te gaan verzinnen: m'n buik wilde ik nog steeds met rust laten omdat ik daar 5 jaar lang de canule van m'n vorige pomp in had geschoten, ik moest na de Podwissel nog een tijd met de bus reizen dus stel dat ie niet goed zit en onderweg het alarm afgaat, m'n onderrug bevalt zo goed dus waarom zou ik een andere plek gaan gebruiken etc.....

Al deze smoesjes heb ik uiteindelijk aan me voorbij kunnen laten gaan en heb ik gedaan wat ik graag uit wilde proberen, de Pod op m'n buik plaatsen! M'n buik is wel een stuk gevoeliger dan m'n armen en m'n onderrug, ditmaal voelde ik wel een vervelende prik toen de naald m'n buik inschoot, maar dat had ik met m'n vorige pomp ook heel vaak op die plek. De Pod zit me tot nu toe niet in de weg en ben erg benieuwd hoe het slapen me gaat bevallen. Ik had nooit gedacht dat ik het leuk zou vinden om andere lichaamsplekken uit te gaan proberen, volgens mij is die angst nu al aardig minder aan het worden :-))

OmniPod ervaringstips: Tip1

OmnipodGeplaatst door sandra za, mei 28, 2011 20:50:21

Nu ik bijna een maand de Omnipod gebruik en in deze periode tegen een paar lastige situaties aan ben gelopen is het denk ik wel een beetje tijd geworden om zo af en toe een goedbedoelde en misschien wel bruikbare tip naar buiten te brengen.

M’n eerste tip die ik graag wil delen heeft dan ook alles te maken met de voorbereiding van het plaatsen van de Pod.

Ik zag er bij m’n vorige pomp (Medtronic Minimed 712) vroeger nooit zo het nu van in…. het desinfecteren en vetvrij maken van de plaats waar ik het naaldje in m’n huid ging schieten, de plaats waar de pleister kwam te zitten. Het juiste spul had ik er wel altijd voor in huis liggen, Sterets alcoholdoekjes die ook nog eens superhandig zijn omdat ze per stuk zijn verpakt. De laatste paar maanden gebruikte ik ze wel uit voorzorg, maar ik merkte nooit een verschil tussen ze wel gebruiken of niet.

Bij de plaatsing van mijn eerste Pod had ik ze niet gebruikt en merkte dat de pleister niet zo heel goed vast was geplakt en het randje na het douchen al snel een beetje los begon te laten.
De plaatsingen daarna heb ik wel zo’n doekje gebruikt, eerst om de bovenkant van het flesje insuline te ontsmetten, daarna de plaats waar ik van plan ben de Pod te plakken (dit doe ik allebei voordat ik de Pod ga vullen).

Ik heb ondertussen ondervonden dat de Pod veel minder snel loslaat dan zonder het gebruik van een alcoholdoekje en het idee dat m’n huid onder de Pod 3 dagen lang ook goed gedesinfecteerd is vind ik heel prettig voelen omdat de pleister van de Pod een vrij groot oppervlak heeft.

Helaas vergoed de zorgverzekeraar deze doekjes niet, terwijl mij dat juist zo logisch lijkt, maar hey…. wie ben ik? ;-)

Ik heb de DVNwinkel een mailtje gestuurd om te vragen of deze doekjes, die ook heel goed te gebruiken zijn om je vingers schoon te maken voor het bloedprikken als er geen water en zeep in de buurt is, in hun puntenplein gezet kan worden. Ben benieuwd!

De rust is terug

OmnipodGeplaatst door sandra wo, mei 25, 2011 06:58:11

De afgelopen 2 dagen staan lijnrecht tegenover het afgelopen weekend. Ik ben weer alarmvrij en m'n bloedwaardes zijn ook weer meer tot rust gekomen. Met de Pod op m'n arm leek het wel of ik veel meer insuline nodig had om de waardes te bereiken die ik nu heb sinds ik 'm op m'n onderrug draag.

De eerste dag op deze nieuwe draagplek voelde ik 'm zo nu en dan nog wel zitten, maar sinds gisteren ben ik me er al niet meer van bewust en blijf ik steevast deurposten ontwijken. Bepaalde handelingen slijten er toch sneller in dan je denkt ;-) Het voordeel van de Pod op m'n rug is dat ik me helemaal niet meer heb gestoten en daar ben ik ook helemaal blij mee :-) Alles doet nu gelukkig weer goed zijn werk en dat geeft mij dan weer ruimte tot inspiratie. Laat nou de PDM een inspiratiebron zijn geworden voor een nieuw bedacht foto idee voor de wedstrijd van diabetes 24/7! Ik moet het nog wel verder uitdenken en ben er zelf in ieder geval al heel erg enthousiast over!

Bloot is niet zo heel erg mijn ding smiley maar misschien geven deze 2 foto's wel wat inspiratie (en misschien ook wel het laatste zetje) voor andere Omnipodgebruikers om eens een andere plek dan de armen te proberen..

En weer een Podstoring...

OmnipodGeplaatst door sandra ma, mei 23, 2011 17:34:16

Er lijkt geen einde te komen aan de onophoudelijke stroom aan storingen in de Pods waarvan ik inmiddels de 1 na de ander aan het verslinden ben.

Maar vandaag lonkte er nieuwe hoop de dag storingvrij door te komen. Na vanmorgen m'n verhaal uitgelegd te hebben aan Ypsomed, de storingen en serienummers doorgegeven te hebben met de situatie van het moment waarop de storing optrad is mij beloofd dat ik 4 nieuwe Pods thuisgestuurd krijg. Ook hun vonden al die storingen die ik afgelopen weekend heb gehad wel erg extreem aandoen en ik ben zeker weten de laatste die dat tegen zal spreken.

Alles ging goed tot ik vanmiddag in de stad de eerste 2 stappen in de Xenos had gezet en het alarm van de Pod die ik op m'n arm droeg afging. Nu schrik ik er niet meer zo van als een paar dagen terug, maar zit ik meteen in de gemoedstoestand "daar gaan we weer". Ik ben meteen terug naar huis gegaan en gelukkig is dat op de scooter nog geen 10 minuten rijden, dus lang zonder insuline hoefde ik niet te zitten.

Omdat ik allebei m'n armen wat rust gun en ik echt een poepeschijterd ben als het aankomt op het gebruiken van een nieuwe plek voor het plaatsen van een canule, had ik mazzel dat ik haast had om terug de stad in te gaan en heb ik de Pod zonder na te denken schuin op m'n onderrug geplaatst. Cool! Daar zit ie eigenlijk heel erg goed, pijnloos ook, en ik moet er alleen even aan wennen dat er daar iets zit wat ik niet gewend ben, dus net als de eerste paar dagen op m'n arm voel ik 'm nu ook zo nu en dan zitten.

Bij Ypsomed heb ik meteen de storing gemeld, weer een heel raar referentienummer met een hele hoop nullen wat ik met het deurpostincident ook had, en waarvan niet meteen te achterhalen is wat de oorzaak van de storing is geweest. De aardige meneer aan de telefoon nam alle tijd om naar me te luisteren omdat ik ditmaal wel even m'n boosheid kwijt wilde, want zo schiet het allemaal niet op natuurlijk. Ook voor deze storing komt er een nieuwe Pod mijn kant op en nu ben ik echt mé-ga-benieuwd hoe lang deze Pod het vol gaat houden.

Het voordeel van alle storingen is nu wel dat ik binnen 3 dagen een handigheid heb ontwikkeld in het verwijderen van een Pod en dat het vullen en plaatsen van een nieuwe supersnel is gebeurd.

Volgende »